“Namlilia Mwezi, ayame tena! Namlilia Jua, iangaze tena! Mimi si mungu, ni mtumishi tu. Nitaamsha upendo, sio kiburi tena.”
“Tumchallenge jogoo huyu,” alisema Sungura. “Tumsahau siku moja. Wote tusiamke sauti yake. Tuache jua lichomoze peke yake. Tutaona kama yeye ndiye anayelileta jua, au jua linajitokeza asubuhi kwa hiari yake.” Wanyama walikubaliana. Walijificha mashimoni, mashambani, na miambani. Walijisukuma masikio kwa majani sekunde ile Jogoo alipoanza kuimba. Lakini Jogoo wa Ajabu alijua mpango wao – kwa kuwa aliweza kuona kesho!
Sauti yake ilikuwa ya kichawi: wanyama wote walilazimika kuamka. Hata wale waliojificha vizuri waliondoka kwenye mabanda yao, usingizi ukiwa umetoroka. Lakini mambo mabaya yalitokea: Jogoo alipomaliza wimbo wake, nyota zilianza kuzima moja baada ya nyingine. Mwezi ukapasuka katikati na kuanguka kama ndizi mbivu. hadithi ya jogoo wa ajabu
Jogoo alianguka magoti. Aligundua makosa yake. Kiburi chake kilikuwa kimevunja nyota na mwezi. Alimwomba Mbu radhi, halafu akanza kuimba wimbo mpya – wimbo wa unyenyekevu na upendo.
Mwisho.
Jibu ni ndiyo. Lakini bila jogoo, asubuhi isingekuwa na tamasha la sauti ya uhai.
Imeandikwa kwa heshima ya hadithi za Kiafrika na hekima ya mababu. “Namlilia Mwezi, ayame tena
“Kukurukoo… kumekucha? La, si kumekucha bado. Lakini nitawafundisha heshima, kwa wanyama wasio na adabu!”